string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" A CASA DA LUZ, O FILME (I) « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


July, 2008
A CASA DA LUZ, O FILME (I)


Contra as dúas da tarde de hoxe, dia 14 de xullo, deu a primeira volta o beo (agora é un botón ao que lle premen). Daquela mesmo, e á orde de C. Amil, Federico Untermann, o axudante de dirección, mandou silencio e berrou: ACCIÓN!

Alba (nome da personaxe) camiñaba á par do raíl pólo que se deslizaba a cámara que gobernaba Alfonso Parra, o director de fotografía (irei escribindo de toda esta xente, de quen é, do que fai ─porque algúns son xente moi importante na súa arte─, pero mais adiante), e descubría algo que lle producía un grande abraio emocionado e preocupante.

Nun día de sol (a min púxoseme o nariz algo avermellado) e ceo azul, A casa da luz comeza a súa andaina en imaxes, agora a historia nace noutra linguaxe, porque as obras, por moi narrativas que elas sexan, fanse arte na linguaxe. O contalas é o que as fai literatura ou cinema ou teatro... linguaxes distintas, ás veces, para unha mesma historia.

Un equipo de cincuenta persoas bule pólo campeiro no que se roda o primeiro plano. Camións, focos, paraugas, xeneradores eléctricos... ocupan coma un campamento circense as beiras do rio. Un continuo comunicarse por pequenas emisoras portátiles que soan coma carricantas, forma bloque de contradición cós berros que ordenan silencio.

Nalgúns ollos nótase a emoción do momento (seguramente nos meus tamén), dese intre de principiar un labor conxunto que dependerá do bon facer e do sentido da responsabilidade de cadaquén.

Éncheme un sentimento de profundo respecto polas xentes do cinema, estes que traballan n’A casa da luz e todos cantos o fan no mundo enteiro, porque son os artífices dun xogo da imaxinación que puxo nos nosos corazóns as máis fermosas historias, as que nos emocionaron até as bágoas agachadas na escuridade das salas. As que alimentaron os nosos soños. As que abriron en nós unha nova ollada, aquela coa que contemplamos o mundo. Grazas meus irmaos do cinema, grazas por seguir a facer esta marabilla escrita coa luz.

Cando me viñen aínda ficaban a traballar, e quedábanlles bastantes horas por diante. Alí quedou o Xosé Cobas, ese irmao pintor que lle dá a esta película un aire visual especial.

Seguirei contando.



posted by Xabier, July 14, 2008 15:35 | permalink | Xeral

1 - 1 of 1


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
MAY 2017
MARCH 2017
JANUARY 2017
NOVEMBER 2016
OCTOBER 2016
JUNE 2016
APRIL 2016
FEBRUARY 2016
JANUARY 2016
DECEMBER 2015
MAY 2015
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS
May 12, 2017
:: Ilusionista Martín Varela. SERENDIPIA
March 05, 2017
:: MIMOSAS un filme de Oliver Laxe
January 06, 2017
:: UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959
November 26, 2016
:: UNHA ÚLTIMA CARTA
November 16, 2016






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |