Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


MAY 12    A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS


Xabier,   |  May 12, 2017 16:39 |  Xeral





Chega o Día das Letras Galegas e montaranse, coma sempre, as correspondentes aparencias de celebración. Prebostes de todo pelo asistirán (pola mañá) a un acto conmemorativo dun escritor que, o máis deles, non leron nin lerán. E acabouse, que é día festivo e os festivos, xa se sabe, son para a familia, o descanso e a praia, se está día. Ah, esquecíame, algúns xornais traerán a primeira plana en galego, non se vaia dicir...

En 2012, e co gallo do Día das Letras Galegas, Lino Braxe e mais eu, chamamos uns amigos e amigas do teatro, da literatura, da música... e montamos aquela cousa de ir recitando poemas e cantando cancións polos bares do centro da Coruña. Chamámoslle Bares e Letras. Foi ben bonito. Non nos sacaron nos xornais nin nos atenderon as institucións, pero quedamos orgullosos de telo feito.

Así que este ano tamén me xuntei con dous amigos, Suso Cambón, dono da libraría do barrio, AZeta, e con DͶL, fotógrafo (cartel, chapas...), e decidimos armar un Día das Letras Galegas que tivese unhas características que nos gustaban: que fose dedicado ás Letras Galegas e que fose do noso barrio, que é o que abrangue A Cubela e o que antes se chamaba A Gaiteira de Abaixo.

Principiamos por procurar un símbolo para a celebración. Cheos de tanta rosa de San Jordi, escollemos a chorima. Hai unha flor máis nosa ca flor do toxo? Ese había ser o elemento que relacionara a libraría do barrio co Día das Letras Galegas. Convertémolo en cartel (que se pode ver xa nos escaparates de todos os colaboradores) e fixemos chapas (que repartiremos até onde cheguen) para que fose ben visíbel para todas as veciñas e veciños. Mesmo pensamos en que deberamos ofrecerllo a quen o quixese usar en toda Galicia, é tan de todos coma as chorimas do monte, collédeo e espalládeo.

Agora había que facer un programa. Como se fai un programa dunha cousa coma esta? Tirando de amigas e amigos que nos ofreceron a súa colaboración. En primeiro lugar os escritores e escritoras de barrio (que somos ben deles e ben bos); despois os músicos e músicas, que dixeron que si sen poñer condicións; tamén botamos man dos colexios que nos quixeron axudar coa participación do alumnado. Os barrios teñen varios centros, coma as superficies das esferas, e son os bares, cafés e tabernas que tamén están nisto... Con todo isto fixemos un programa do Día das Letras Galegas de 2017 que abranguerá o 15, 16, 17 e 18 de maio.

Que nos queda? Convidarvos a virnos ver, a que falemos diso das Letras Galegas na praza, nun bar, na libraría... para irmos facendo país e barrio. Mirade no  programa o que mellor vos cadre, a nosa festa chámase A chorima, a flor das nosas letras.

Ah, se non me vedes na manifestación en Compostela e porque estou nisto, non por falta de ganas de ir.


  



MAR 5    ILUSIONISTA MARTíN VARELA. SERENDIPIA


Xabier,   |  March 05, 2017 16:34 |  Xeral



Veño de ver con gozo o espectáculo Serendipia (por se alguén non sabe o que é a serendipia, o descubrimento da penicilina foino e ben que nos foi con ela) do ilusionista Martín Varela. A min gústame moito todo aquilo nacido para crear en min ilusións: o circo, o cinema, o teatro, a literatura... e, xaora, iso que a modo de antonomasia, se chama ilusionismo, mais tamén maxia, prestidixitación, xogos de mans... a fin de contas deus non é máis que un prestidixitador que creou en nós a ilusión de vivir e de amar, o que non lle quita realidade nin á vida nin ao amor, non sei se a deus, pero o importante é a ilusión.


Pois de aí veño agora mesmo, de ver con gran pracer un espectáculo que puxo diante de min o ilusionista Martín Varela: naipes, adiviñación, panos de cores que desaparecen e volven aparecer, pombas (das brancas, das que atesouran a beleza desa ave), escapismo, en fin, todo canto lle é propio a esta arte, saído a habelencia, da maxia, do encantamento de Martín Varela, un ilusionista moi novo que te admira por todo o que é capaz pero que máis te abraia o moito que chegará a facer.


Pero a isto hai que lle engadir o seu encanto persoal, o seu saber ocupar o escenario, conectar coa platea e unir ambos para crear un espectáculo de gran artista e de enorme beleza que sabe culminar nunha fermosísima nevarada que nos encheu os corazóns da ilusión de vivir o brillo da neve no ar do Teatro Colón da Coruña. E todo o seu espectáculo falado na nosa lingua, amosando o seu orgullo de galego, de ferrolán. Sei que percorrerá na vida moitos escenarios e terá que falar en moitas linguas, pero tamén sei que cada vez que estea entre nós lembraranos que temos unha lingua de noso.


E unha cousa final, o meu  amor polo ilusionismo deixeino escrito nun conto de Nadal que se publicou aló por 2002. Hoxe lembreime del, quero deixalo aquí nunha versión que fixen en 2014 para a radio,  como testemuño da miña admiración por Martín Varela.


  



JAN 6    MIMOSAS UN FILME DE OLIVER LAXE


Xabier,   |  January 06, 2017 16:10 |  Xeral



Acabo de ver Mimosas, o último filme de Oliver Laxe e indúceme algunhas reflexións que quero poñer aquí, por se animan a que vos acheguedes a calquera das cinco salas galegas e máis de vinte no resto do Estado, nas que se proxectará esta película estes días. Digo isto porque quero comezar por dicir que paga moito a pena ver este fermoso filme.


Díxeno en moitos lugares e escribino en diversos sitios, a min a arte, en calquera das formas nas que se presente, literatura, cinema, plástica, música..., interésame polo que sinto que me di de min, por aquilo que me interpela, que atinxe á miña subxectividade, e esta película é un bo exemplo diso.


Desde un tempo actual cóntanos a peripecia do traballoso traslado dun ancián, no primeiro momento e do seu cadáver máis adiante, até o lugar onde ten manifestado que quere ser enterrado e, para el, permanecer nun longo sono. Hai pois nela toda a épica do camiño e de todos os perigos que este leva aparellados desde aqueles conceptuados de iniciáticos a estoutros que cada día vemos percorrer aos desherdados da fortuna ou as vítimas do despropósito bélico. Ten, por tanto, a película elementos do cinema de aventuras e, mesmo, os escenarios polos que transcorre a travesía e pola atmosfera que crea a propia travesía, fannos pensar nas máis famosas e fermosas emboscadas do westerm.


Pero hai máis, moito máis na película de Oliver Laxe, porque nos fala dos motivos das nosas accións, de todo o que nos une cos camiñantes desta travesía e da nosa relación con aquilo que temos como transcendente. A lectura do que vamos vendo incita a nosa capacidade de comprensión á procura da motivación dos personaxes, que se fai procura das nosas propias motivacións. Por un lado está a fe simple Shakib, un crer que nunca foi sometido á reflexión, senón que se aceptou como explicación a todo canto non se controla ou non se comprende: o descoñecido cando dá en misterioso. Se o feito non se produciu como foi pedido é porque a petición non foi sincera. Shakib espera que a vontade de levar o corpo do sheikh até Sijilmasa é suficiente como para que o camiño exista e teña o destino desexado. Pero Ahmed e Said saben que ese camiño non existe e se o queren andar haberán de construílo. Nestas dúas posturas estabelece, ao meu entender, o director a diferencia entre a fe relixiosa e a espiritualidade, que non precisa da relixión para ser, pero que tamén pode cohabitar co rito. Non hai moito lin algo que vén moi ben ao caso e que é atribuído a un indio sioux. Vén dicir que a relixión é para os que viven con medo de ir ao inferno, mentres a espiritualidade é para os que xa estiveron alí. Isto diferencia claramente a Shakib de Ahmed e Said, porque o primeiro camiña na norma e na confianza, mentres os segundos o fan na dúbida e no deber, como integrantes da alma humana acendendo o persoal e construíndo o relacional.


Pero hai outro personaxe que me conmoveu profundamente, é Mohammed. Por que se afana este home en preservar o cadáver para que poida chegar en condicións ao seu destino, por que se integra nunha aventura perigosa na que compromete á súa propia filla? Porque, repito que ao meu entender, representa outro xeito de espiritualidade, aquela que se debuxa na tradición, no feito de facer as cousas como sempre se fixeron, e non como postura reaccionaria, senón como posición de partida para que o universo, sen deixar de ser misterioso e insondábel, poida ser un lugar seguro para construír e conter o ben máis grande que podemos gozar os seres humanos: a vida.


Con todo iso Shakib, Ahmed, Said e Mohammed farán que, e pouco importa cal, o lugar a onde o camiño os leve sexa en calquera caso Sijilmasa. O destino sempre se cumpre, a pesar de nós.


Quédame moito por dicir desta película que con tanto gusto vin estoutro día e verei mais veces. Poño por caso os sorprendentes e fascinantes escenarios do Atlas marroquí. Lugares dunha beleza deslumbrante, por veces vertixinosa e impoñente no tránsito dos camiños entre as montañas e as augas vivas dos caborcos entre elas, e outras cheos da paz dos ríos de augas toldadas polos minerais ou mergullados no silencio da neve.

 

Como tamén todo o interior dos personaxes expresada na face duns magníficos actores como son Shakib Ben Omar, Ahmed Hammoud e Said Aagli, todos homónimos dos seus personaxes, coma unha asunción do representado. E das inesquecíbeis olladas e silencios de Ikram Anzouli.


En fin, un goce para a vista e para a intelixencia este belísimo filme de Oliver Laxe. E se a alguén lle sentistes dicir que o cinema é a arte da mirada, ide ver MIMOSAS.


Aquí algunhas fotos do filme




  



NOV 26    UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959


Xabier,   |  November 26, 2016 4:13 |  Xeral



Lembro agora aquel día nos primeiros de xaneiro de 1959 no que o Brais nos levou ao Tomás e mais a min á súa casa e alí, na cociña, a través daquela onda curta que chegaba desde os confíns do mundo, escoitamos en Radio Rebelde a celebración da entrada de Fidel na Habana.

Escoitamos aquilo coas explicacións do Brais -el estivera na Habana coma tantos-, era un home de esquerdas represaliado ao acabar a guerra civil, e fixo, coa súa narración superposta á da radio, daquel suceso un acontecemento épico e como tal ficou para sempre na miña memoria.

Por iso cando, case cincuenta anos despois, nesa cidade dos soños da miña infancia, viñeron dous xornalistas noviños para me entrevistar e me dixeron que era para Radio Rebelde. Sentín a emoción e a lembranza do momento no que o Brais,un bon home onde os houbese no mundo, nos mostrou os sons do triunfo da Revolución Cubana.

Agora acaba de morrer Fidel Castro de quen aquel día eu formei unha imaxe de heroe xusticeiro dun filme de aventuras ou do oeste. Desexo de corazón que o mellor da súa obra, que foi moito, non desapareza nunca.

  



NOV 16    UNHA ÚLTIMA CARTA


Xabier,   |  November 16, 2016 12:34 |  Xeral



Aló polos primeiros anos noventa descubrín un álbum que moito me gustou, titulábase El cartero simpático, era obra da parella inglesa formada por Janet e Allan Ahlberg e contiña as cartas dirixidas a diversos personaxes dos contos clásicos: Os tres osos, A casiña de chocolate, Cincenta... (haberá despois outros dous álbumes -The Jolly Christmas Postman e The Jolly Pocket Postman- que seguen na mesma liña de dirixirse aos protagonistas dos contos tradicionais). Ben, eu gocei moito deste libro e agasalleillo a moitos nenos e nenas de familias amigas. Por outra banda o tema do carteiro é frecuente na literatura, sen ir máis lonxe aí está o de Neruda ou a canción de Georges Moustaki Le facteur.


E agora chega ás miñas mans o álbum premiado no IX Premio Internacional Compostela de Álbums Ilustrados que organiza e publica cada ano a editora galega Kalandraka: Unha última carta da autoría de Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi, gregos ambos, autor el do texto e ela das ilustracións, e debo confesar que até agora descoñecidos ambos para min, mais non no futuro porque teño intención de coñecer a obra dos dous, tanto a xa publicada como a que vaian publicando.


E isto por que? Pois pola razón simple de que me ofrecen con Unha última carta un álbum memorábel (e non esquezamos que isto quere dicir digno de permanecer na memoria) e un regreso feliz ao tema epistolar.


Do mesmo xeito que ocorría co libro dos Ahlberg, tamén este parte da idea de ofrecer unha porta á lectura partindo da presentación dun atractivo obxecto bibliográfico: o álbum vén dentro dun sobre de correos atado cun cordello coas cores branca e azul dos envíos internacionais que o contén e se nos dá coma unha carta que abrimos para coñecer, coma toda as cartas, unha historia: a que une a quen a envía con quen a recibe. É unha historia simple, todas o son e só se fan grandes cando se converten en literatura. Esa grandeza dáse no último día dun carteiro que se xubila. Sempre temos por épicas as derradeiras cartas, os lectores dos Ahlberg ocorreunos coa temperá morte de Janet e o carteiro de Moustaki tamén morre (e ben novo), neste caso a épica está na xubilación despois de carrexar lixeiras sacas de cartas felices e pesados sobres con noticias penosas. Mais non se trata dun libro triste, senón feliz.


O traballo gráfico de Iris Samartzi a base de collages nos que se insire a figura do carteiro con técnica dunha moi sinxela liña que, ás veces, dá á figura unha transparencia que nos axuda a idenficar os sentimentos do personaxe co entorno. Noutras coa figura rechea superpono a ese propio entorno para singularizalo, acadando así camiños de relación emocional co lector.

É un gran acerto dos autores esa comunidade creativa que funde texto e imaxe nun relato compartido.


Gran fortuna é que de cando en vez cheguen ás nosas mans obras de tan destacada altura, e moito máis cando o fan na nosa lingua. E non esquezan nunca que o álbum ilustrado é un libro para ler xuntos adultos e nenos, para comentalo, relelo, volver ás páxinas anteriores... só así será un froito aproveitábel para a formación do rapaz, na súa educación como cidadán e como persoa lectora e para o estabelecemento da relación que de grande vai ter coa arte en xeral.


  



OCT 29    PROLINGUA


Xabier,   |  October 29, 2016 15:46 |  Xeral




Hoxe estiven nunha xuntanza coas miñas irmás e cos meus irmaos de ProLingua, aí estamos na foto algunhas e algúns, outras e outros xa se foran (seguimos a vivir entre présas, compromisos e tempos roubados, non temos remedio)

.

Deume moito gusto volver vervos a tantos e coñecer aos novos e ás novas que se foron incorporando a esta ilusión que empezamos naquel 3 de novembro de 2009. Xuntámonos para dicir que aquí seguimos e seguiremos, pelexando pola normalización da nosa lingua, con teimosa forza e sen máis inimigos que o negacionismo, ese crime de lesa patria que nega a nosa lingua, o cerne da nosa galeguidade.


Dá gusto ver que se incorpora xente nova que ten o corpo cheo de forza e a cabeciña chea de boas ideas. Mozas e mozos que se recoñecen galegas e galegos no colo amoroso da nosa lingua, e con eles seguimos os máis veteranos para axudar no que poidamos e para velos poñérense na primeira liña da nosa loita levando adiante novos proxectos e abrindo novos camiños.


Hoxe foi para min un día de felicidade e de orgullo vendo que ProLingua seguirá adiante, por iso deixádeme, a quen estivestes hoxe en Compostela e a toda a xente benquerida que non vos foi posíbel asistir, que, no centenario das Irmandades da Fala, vos chame irmás e irmaos porque hai algo común que corre polas nosas veas e que alimenta os nosos corazóns para que  siga a haber unha irmandade da fala.


Saúde e Patria da Lingua.


  



[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 122


admin

Meus pais





O tempo na Coruña / Alvedro

Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet



blog home


FICHEIRO


may 2017


march 2017


january 2017


november 2016


october 2016


june 2016


april 2016


february 2016


january 2016


december 2015


may 2015


march 2015


february 2015


december 2014


november 2014


september 2014


july 2014


june 2014


april 2014


march 2014


january 2014


december 2013


may 2013


april 2013


march 2013


february 2013


january 2013


december 2012


august 2012


june 2012


may 2012


april 2012


march 2012


february 2012


december 2011


october 2011


april 2011


march 2011


december 2010


november 2010


july 2010


june 2010


may 2010


february 2010


october 2009


june 2009


may 2009


april 2009


march 2009


november 2008


september 2008


august 2008


july 2008


may 2008


april 2008


march 2008


february 2008


january 2008


december 2007


november 2007


october 2007


september 2007


may 2007


april 2007


march 2007


december 2006


november 2006


october 2006


september 2006


july 2006


june 2006


may 2006


april 2006



Entradas recentes


A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS 


Ilusionista Martín Varela. SERENDIPIA 


MIMOSAS un filme de Oliver Laxe 


UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959 


UNHA ÚLTIMA CARTA 



Diccionario da Real Academia Galega


admin






| © 2006-2015 Xabier P. DoCampo |